بعداز گذشت یکسال از نوشتن اولین مطلبم برای وزوان سنتر، تصمیم گرفتم وبلاگی رو که چند وقت پیش بعد از کلی مکافات به دست اورده بودم، راه اندازی کنم. این وبلاگ، همون وبلاگ وزوانی سابق هستش. دوست خوبم وزوانی بعد از گذاشتن آخرین مطلبش و حذف این وبلاگ، توسط فرد ناشناسی (فکر کنم این فرد اصلاً اهل وزوان نبود) وبلاگ تصاحب شد و بعد از گذاشتن چند مطلب بی ربط توسط این فرد و حذف دوباره وبلاگ،من این وبلاگ رو به دست اوردم تا دست کم این وبلاگ پرسابقه شهرمون دست غریبه نباشه.

اما من همچنان با وزوان سنتر می مونم و جا داره از سهراب به خاطر کمک در اداره وزوان سنتر تشکر کنم و مهمترین دلیلی رو که برای راه انداختن وبلاگ جدید می تونم خدمت همشهریان بگم اینه که بتونم راحتر بنویسم.

vazvani.blogfa.com

اولین همایش بزرگ  پیاده روی خانوادگی شهر وزوان با حضور اقشار مختلف مردم و مسئولین همراه با اهداء جوایز نفیس ارزنده در روز جمعه ۷/۵/۱۳۹۰ راس ساعت۶:۳۰  صبح رو به روی شهرداری وزوان (توزیع کارت شرکت در همایش و قرعه کشی ساعت ۶ تا ۶:۳۰روز همایش رو به روی شهرداری)

بیشتر از پنج ماهه که برای  وزوان سنتر ننوشتم. حالا هم بعد از این مدت با اجازه دوستان می خوام یه جسارتی بکنم و توی وبلاگ اجتماعی وزوان سنتر یکی از شعرهای شخصی خودم رو بنویسم.(کارش نمی شه کرد دل دیگه)

با اجازه سهراب و همه همشهریان عزیز مخصوصاً بچه های بیست دستگاه...

دلم را برده دلداری که داند دل ربائی را

                                          به دام افتاده ام اما نمی خواهم جدایی را

از آنروزی که با او آشنا گشتم نمی خواهم

                                         که با دیگر کسان پویم طریق آشنایی را

نه ماتیکی کشد برلب نه سرخابی زند بر رُخ  

                                          نباشد حاجت مشاطگی حسن خدایی را

به وزوان و به بیست دستگه، به تهران می رود گه گه  

                                      به هر جا پا نهد از دست ننهد پارسائی را

جدایی تا نیفتد دوست قدر دوست کی داند    

 درست است این ولی طاقت نمی آرم جدایی را